Bellen (oude doos verhaal)

Ik lag al in bed en las in Stephen Kings ‘desperation’. Gewoon in het Nederlands, dat dan weer wel. Voor ik het weg legde las ik over bellen. ‘Zoek een telefoon, David’, zei zijn vader….Ik draaide me op mijn zij en probeerde de slaap te vatten. Uiteraard gaat dat niet zomaar na het lezen van een aangrijpend hoofdstuk uit dat boek.

Ineens dacht ik dat ik ‘die en die’ komend weekend maar eens even ga bellen. Want normaliter krijg ik zo eens per week, twee week wel een mailtje. Maar nu al meer dan een maand niet. En het is toch echt de bedoeling dat ik daar carnaval ga vieren….Althans, daar logeren en vieren in Eindhoven is de planning. En dat is al gauw, merk ik als ik op de kalender kijk. Nog een dikke twee week, dan voor ’t eerst van mijn leven carnaval in ’t Zuuden.

Mijn gedachten dwaalden nog verder af. Naar een telefoongesprek van heel lang geleden. Begin jaren tachtig. Toen hadden we nog een Baggerschool, met internaat en kon je nog schaatsen op het Damsterdiep. De jongens waren best leuk en af en toe werd er flink geouwehoerd. Op een middag had iemand een ‘probleempje’. Wat dat precies was weet ik niet meer voor de geest te halen. Het ging erom dat hij iemand zocht met een behoorlijk goed Amsterdams accent. Nou, dan moet je net mij hebben. Dat kon ik toentertijd behoorlijk goed. Vonden de jongens ook. Waar ik dat geleerd had. Nou gewoon, ik kan dat zomaar overnemen als ik een tijdje vertoef met mensen met een bepaald accent. Net als dat iemand met een Brabants accent er versteld van zal staan hoe snel ik dat tot mij kan nemen. Althans, toen beter als nu. Wanneer leer ik dat Grunneger knauwen nou eens af? Streep….

Maar goed, ik dwaal af. De vraag van die jongen was of ik in dat Amsterdamse accent, niet te plat, wel netjes…wilde bellen met de directeur van de Baggerschool. Ik geloof dat het verzoekje moest zijn dat hij het komende weekend mocht overblijven op het internaat. Zij had iets waarbij het onpraktisch was dat hij naar huis kwam. Iets in die trant, of iets met het zakgeld dat hij extra nodig had. Anyway…. Dus…een hoop kwartjes verzameld om te bellen vanuit een telefooncel vanaf het postkantoor. Alleen K. mocht mee naar binnen, want anders zouden de anderen gaan lopen giebelen, en dan was ik natuurlijk meteen al de klos. Kon hij mooi aanvullen waar ik bleef haperen.

Nu ik eraan terugdenk….het gesprek ging heel goed. Totdat ik me een klein beetje versprak (dat moet het wel geweest zijn) en meneer de directeur in aller ernst aan mij vroeg of ik inderdaad wel de moeder van K. was. ‘Hoezo vraagt u dat?’, vroeg ik. Nou ja, om een langer verhaal wat korter te maken had hij het gehoord aan een aantal woorden die ik net even iets anders zei dan dat een Amsterdammer ze pleegt te zeggen. Schoorvoetend gaf ik toe, met een blik van onschuld op K. Uit aller macht heb ik die man nog proberen te overreden of K. geen straf zou krijgen, wat natuurlijk niet lukte. Hij kreeg twee weken huisarrest. Arme hij.

Later hebben we er met de hele groep er smakelijk om gelachen.

Die jongen is uiteindelijk nooit in de baggersector beland. Wat hij nu doet? En al die anderen, waar ze gebleven zijn? I don’t wait het nait…

©Wil2009

Handvat

Waar zul je stranden
met het heft in eigen handen;
de regie in je eigen 
leven is daaraan inherent

Wanneer je verder wilt
of wenst te veranderen
dan zul je bij jezelf te rade moeten gaan

De al of niet verworven
competenties gebruiken
bij het onderzoek
naar jezelf
helpen je op weg
naar het leven in geluk!

Of zij raken aan
de uitgestrekte hand
Wilspinsel20130529

Fragment

Zo’n zelfmoordterrorist

Een bom in eigen auto

Heeft die dat nou snel beslist

of laat dat hem heel koud, zo?

Zo, krabbend op zijn achterhoofd

Twee draden, een rood d’ ander zwart

Denkt hij dan aan het geloof?

Een volprezen opdracht; voorziet een bloedbad

Hoe bezielt een mens zo’n levensdaad,

wat is er in zijn of haar wereld gebeurd?

Gehersenspoeld, bij volle zinnen, toch geschaad.

Hoe het ook zei, talloze levens worden verscheurd!

©Wilspinsel20130120

Uit de oude doos - Herfst

Onderstaand gedicht schreef ik 3 jaar geleden, in de tijd dat ik nog niet ondertekende met Wilspinsel en een datum. Indertijd geplaatst op hyves.

De dagen korten

zich, kaarsen

branden warmte

Gure wind waait

bladeren op

een hoop

waardoor treinen

vertragen

Opkomende mistbanken

verraderlijk

verkeersveiligheid

let op

immer weer

Schapenwolken

ontspruiten in

asgrauwe donderwolken

regen

Een roodgouden gloed

beloofd een

zonnige dag

morgen

©Wil2009

Rode draad

Langzaam glijdt een landschap aan mij voorbij. Rechts een kronkelend watertje en een stukje verderop doemt een vervallen boerderij voor mij op. Wanneer ik een oud stenen bruggetje oprijdt zie ik door de dakspanten heen twee oude mensen verbaasd opkijken.

Nog verbaasder ben ik om deze twee mensen hier op deze plek te treffen. Ik zie geen plek om de auto neer te zetten dus ik parkeer hem in de berm en stap uit. Ik loop langzaam op het huis af en zie twee oudjes op de zoldering nu iets beter.

De oude vrouw licht haar ogen op, tikt de man bevoelend alsof ze slechtziend is, aan en lijkt hem wat te vragen. Als ik dichterbij kom herhaalt het tafereel zich alsof het voorgaande niet gebeurd is.

Ik ben zo dichtbij dat ik kan horen wat zij zegt: “Wat doet ze hier, waarom is zij gekomen?”. De man sust en zegt dat ze stil moet zijn en dat hij het zal vragen.

Ze lopen voorzichtig een trap af, zij zich vasthoudend aan hem en hij achterstevoren om haar te steunen. Ik ben op mijn knieën in het gras gaan zitten voor een bankje waar zij op gaan zitten. Opeens een schorre stem dat langzaamaan harder en verstaanbaarder wordt.

Wat heb jij me aangedaan, al die jaren met de kerst? Zo dronken te zijn dat we niet eens visite konden ontvangen? De talloze keren dat ik de wc moest schoonmaken omdat jij met je dronken kop die onder gepiest hebt. Nooit met feest en verjaardagen wist ik waar ik aan toe was met jou. Of eigenlijk ook wel, want dronken werd je. Met verjaardagsfeestjes was er altijd spanning. Toen wist ik niet zo goed waarom maar nu wel. Ik heb gedacht altijd dat het aan het pestgedrag lag, of ze dat op die dag ook zouden doen, maar nee hoor het was dit, dat zuipgedrag van jou.

Grote klootzak, het is door jou gekomen dat ik niet de diepte in durf te gaan. Ik maak geen kans omdat ik niet doorzet omdat ik dat niet durf. Ik ben bang en wist nooit waarom.

Jij grote klootzak!

Het heden en verleden vallen ineen in het ontwaken uit deze scheldpartij. Het is eigenlijk een drieluik: de onzekere dagen in mijn jeugd met daarin het zuipgedrag van mijn vader, het gepest op school en het hier en nu. In dat laatste wil ik verder en toch loopt het verleden als een rode draad door mijn hier en nu heen. Ik kan mij ertegen verzetten of ik accepteer die draad…

©Wilspinsel2012-07-19

Verliefd of toch niet?

“Aan het genieten van het verliefd zijn” lees ik ergens. Tja, denk ik dan, dat zou ik ook wel eens willen. Maar heb ik dat dan niet gedaan dan de laatste paar weken? Jawel!

De laatste dagen echter, vraag ik mij af wat het eigenlijk voor mij betekend, verliefd zijn. Wanneer ben ik verliefd? Als ik iemand leuk vindt? Als iemand mij leuk vindt? Waar baseer ik het verliefd zijn eigenlijk op?

Eerlijk gezegd weet ik het niet zo goed en heb ik het moeten googlen om er achter te komen of ik het nou wel of niet ben. Er is nogal een waslijst aan kenmerken die je nodig hebt om verliefd te zijn en bovendien zijn er nogal wat hormonen die je schijnt te produceren.

Het zal allemaal wel denk ik dan maar hoe kan het dan toch zo zijn dat de één wel van de ene relatie in de andere lijkt te rollen (sommige mensen zijn niet lang alleen) en een ander niet. Tot de laatste categorie behoor ik. Lang heb ik mij er niet mee bezig gehouden, met deze waarom vraag. Maar omdat ik mezelf laatst een beetje in de war voelde worden toen ik hem zag, stond ik er opeens voor open, blijkbaar. Op het verliefd zijn en het toelaten van de kriebeltjes die daarmee gepaard gaan maar ook met allerlei vragen die het oproept. Waarschijnlijk ben ik te rationeel bezig om het echt toe te laten?

Mijn hoofd ging zich ermee bemoeien. Op wie ben ik eigenlijk verliefd? Wat weet ik van hem? Hoe kom ik zoveel mogelijk te weten? Bij de laatste dacht ik heel simpel ik ga vragen stellen, en dan komt er vanzelf een plaatje. Ik ben wel honderden keren naar zijn profiel gegaan om te kijken wat daar gebeurde. Ik heb hem gegoogled. En de vragen, hoe simpel of onschuldig ook? Daar kwam geen antwoord op. Kortom het verliefd zijn werd niet gevoed.

Pijnlijk? Ja en nee. Want bij het eerste is het natuurlijk een koude kermis en bij het tweede is het wel heel snel duidelijk dat het niet wederzijds is of lijkt. Of, wat ook nog kan, ik wil te snel een bevestiging.

Toch heb ik zelf het idee gehad dat ik mij ervoor open gesteld heb. Immers blijkt er een regel te zijn die zegt dat als je er niet klaar voor bent je het ook niet terug ontvangt. En zo kan ik nog wel een hele rij van regeltjes die bij het verliefd zijn horen afgaan om proberen te achterhalen waarom het bij mij allemaal niet zo vlot verloopt als bij sommige andere mensen het ogenschijnlijk wel doet.

En ja, je kunt eens pech hebben en iemand leuk vinden die jou niet leuk vindt. Want het is niet altijd wederzijds, ook al lijkt dat bij anderen wel altijd zo te zijn. Mensen praten niet graag over hun teleurstellingen in de liefde. Ik ook niet. Sterker nog, ik vertel het zelfs nooit aan anderen. Dat heeft denk ik te maken met mijn allereerste teleurstelling waarbij ik het wel verteld heb aan iemand. Binnen de kortste keren wist heel de school het en werden er allerlei nare dingen verzonnen waarbij iedereen groot lol had, behalve ik.

Ach, de liefde: ik haat haar en ik lief haar…

©Wilspinsel20120619