Uit de oude doos - Herfst

Onderstaand gedicht schreef ik 3 jaar geleden, in de tijd dat ik nog niet ondertekende met Wilspinsel en een datum. Indertijd geplaatst op hyves.

De dagen korten

zich, kaarsen

branden warmte

Gure wind waait

bladeren op

een hoop

waardoor treinen

vertragen

Opkomende mistbanken

verraderlijk

verkeersveiligheid

let op

immer weer

Schapenwolken

ontspruiten in

asgrauwe donderwolken

regen

Een roodgouden gloed

beloofd een

zonnige dag

morgen

©Wil2009

Rode draad

Langzaam glijdt een landschap aan mij voorbij. Rechts een kronkelend watertje en een stukje verderop doemt een vervallen boerderij voor mij op. Wanneer ik een oud stenen bruggetje oprijdt zie ik door de dakspanten heen twee oude mensen verbaasd opkijken.

Nog verbaasder ben ik om deze twee mensen hier op deze plek te treffen. Ik zie geen plek om de auto neer te zetten dus ik parkeer hem in de berm en stap uit. Ik loop langzaam op het huis af en zie twee oudjes op de zoldering nu iets beter.

De oude vrouw licht haar ogen op, tikt de man bevoelend alsof ze slechtziend is, aan en lijkt hem wat te vragen. Als ik dichterbij kom herhaalt het tafereel zich alsof het voorgaande niet gebeurd is.

Ik ben zo dichtbij dat ik kan horen wat zij zegt: “Wat doet ze hier, waarom is zij gekomen?”. De man sust en zegt dat ze stil moet zijn en dat hij het zal vragen.

Ze lopen voorzichtig een trap af, zij zich vasthoudend aan hem en hij achterstevoren om haar te steunen. Ik ben op mijn knieën in het gras gaan zitten voor een bankje waar zij op gaan zitten. Opeens een schorre stem dat langzaamaan harder en verstaanbaarder wordt.

Wat heb jij me aangedaan, al die jaren met de kerst? Zo dronken te zijn dat we niet eens visite konden ontvangen? De talloze keren dat ik de wc moest schoonmaken omdat jij met je dronken kop die onder gepiest hebt. Nooit met feest en verjaardagen wist ik waar ik aan toe was met jou. Of eigenlijk ook wel, want dronken werd je. Met verjaardagsfeestjes was er altijd spanning. Toen wist ik niet zo goed waarom maar nu wel. Ik heb gedacht altijd dat het aan het pestgedrag lag, of ze dat op die dag ook zouden doen, maar nee hoor het was dit, dat zuipgedrag van jou.

Grote klootzak, het is door jou gekomen dat ik niet de diepte in durf te gaan. Ik maak geen kans omdat ik niet doorzet omdat ik dat niet durf. Ik ben bang en wist nooit waarom.

Jij grote klootzak!

Het heden en verleden vallen ineen in het ontwaken uit deze scheldpartij. Het is eigenlijk een drieluik: de onzekere dagen in mijn jeugd met daarin het zuipgedrag van mijn vader, het gepest op school en het hier en nu. In dat laatste wil ik verder en toch loopt het verleden als een rode draad door mijn hier en nu heen. Ik kan mij ertegen verzetten of ik accepteer die draad…

©Wilspinsel2012-07-19

Verliefd of toch niet?

“Aan het genieten van het verliefd zijn” lees ik ergens. Tja, denk ik dan, dat zou ik ook wel eens willen. Maar heb ik dat dan niet gedaan dan de laatste paar weken? Jawel!

De laatste dagen echter, vraag ik mij af wat het eigenlijk voor mij betekend, verliefd zijn. Wanneer ben ik verliefd? Als ik iemand leuk vindt? Als iemand mij leuk vindt? Waar baseer ik het verliefd zijn eigenlijk op?

Eerlijk gezegd weet ik het niet zo goed en heb ik het moeten googlen om er achter te komen of ik het nou wel of niet ben. Er is nogal een waslijst aan kenmerken die je nodig hebt om verliefd te zijn en bovendien zijn er nogal wat hormonen die je schijnt te produceren.

Het zal allemaal wel denk ik dan maar hoe kan het dan toch zo zijn dat de één wel van de ene relatie in de andere lijkt te rollen (sommige mensen zijn niet lang alleen) en een ander niet. Tot de laatste categorie behoor ik. Lang heb ik mij er niet mee bezig gehouden, met deze waarom vraag. Maar omdat ik mezelf laatst een beetje in de war voelde worden toen ik hem zag, stond ik er opeens voor open, blijkbaar. Op het verliefd zijn en het toelaten van de kriebeltjes die daarmee gepaard gaan maar ook met allerlei vragen die het oproept. Waarschijnlijk ben ik te rationeel bezig om het echt toe te laten?

Mijn hoofd ging zich ermee bemoeien. Op wie ben ik eigenlijk verliefd? Wat weet ik van hem? Hoe kom ik zoveel mogelijk te weten? Bij de laatste dacht ik heel simpel ik ga vragen stellen, en dan komt er vanzelf een plaatje. Ik ben wel honderden keren naar zijn profiel gegaan om te kijken wat daar gebeurde. Ik heb hem gegoogled. En de vragen, hoe simpel of onschuldig ook? Daar kwam geen antwoord op. Kortom het verliefd zijn werd niet gevoed.

Pijnlijk? Ja en nee. Want bij het eerste is het natuurlijk een koude kermis en bij het tweede is het wel heel snel duidelijk dat het niet wederzijds is of lijkt. Of, wat ook nog kan, ik wil te snel een bevestiging.

Toch heb ik zelf het idee gehad dat ik mij ervoor open gesteld heb. Immers blijkt er een regel te zijn die zegt dat als je er niet klaar voor bent je het ook niet terug ontvangt. En zo kan ik nog wel een hele rij van regeltjes die bij het verliefd zijn horen afgaan om proberen te achterhalen waarom het bij mij allemaal niet zo vlot verloopt als bij sommige andere mensen het ogenschijnlijk wel doet.

En ja, je kunt eens pech hebben en iemand leuk vinden die jou niet leuk vindt. Want het is niet altijd wederzijds, ook al lijkt dat bij anderen wel altijd zo te zijn. Mensen praten niet graag over hun teleurstellingen in de liefde. Ik ook niet. Sterker nog, ik vertel het zelfs nooit aan anderen. Dat heeft denk ik te maken met mijn allereerste teleurstelling waarbij ik het wel verteld heb aan iemand. Binnen de kortste keren wist heel de school het en werden er allerlei nare dingen verzonnen waarbij iedereen groot lol had, behalve ik.

Ach, de liefde: ik haat haar en ik lief haar…

©Wilspinsel20120619